Jak zbudowane są telewizory LCD?
Technika liquid crystal wynaleziona została przez Friedricha Reinitzera – Austriaka w latach sześćdziesiątych. Potraktowanie napięciem ciekłych kryształów zmienia ich położenie, a co za tym idzie, sposób przenikania przez nie światła. Pierwsze wyświetlacze LCD pojawiły się w latach 80tych, od tamtej pory używa się ich w różnego rodzaju urządzeniach, głównie elektroniki użytkowej – mini wyświetlaczach dvd, telefonach komórkowych, aparatach fotograficznych, kamerach itp.
Ciekłe kryształy to związki organiczne składające się z molekuł. Po przyłożeniu napięcia elektrycznego molekuły przemieszczają się pionowo. W ten sposób przepuszczają światło. Ekran emituje różną ilość białego światła o stałym nasileniu. Za generowanie światła odpowiadają lampy jarzeniowe umieszczone z tyłu matrycy. Piksele w kolorze czerwonym, zielonym oraz niebieskim uzyskuje się filtrując białe światło.
Czas reakcji matrycy LCD to czas w jakim piksel reaguje przy przejściu trzech subpikseli (zielony, czerwony, niebieski) od koloru czarnego do białego i odwrotnie. Suma czasów zapalania i gaszenia piksela składa się na czas końcowy, podawany w ms (milisekundy). Telewizory LCD charakteryzują się bardzo szybkim czasem reakcji, dochodzącym nawet do 2 ms. Jest to bardzo dobry wynik, patrząc na to, że muszą one osiągać minimum 15 ms aby obraz wyświetlany na nich w szybkim tępie nie pozostawiał smug.
W telewizorach LCD nie jest potrzebne częste odświeżanie pikseli, ponieważ każdy piksel wyświetlacza jest aktywowany oddzielnie i znajduje się w stanie załączonym bądź wyłączonym. Wystarczy częstotliwość rzędu 60 Hz, chociaż oferowane obecnie modele oferuje wartość odświeżania rzędu 75 Hz.
- Unikalny wpis